Onderzoek naar de optimalisering van de afstand tussen de dwarsverbindingen in de Westerscheldetunnel

Op verzoek van het ministerie van Binnenlandse Zaken heeft Det Norske Veritas B.V. een studie verricht naar het aantal veiligheidsaspecten van de thans geplande Westerscheldetunnel (voorheen Westerschelde oeververbinding genoemd). Aanleiding van deze studie was de onduidelijkheid of en in hoeverre hulpverleningdiensten effectief bij incidenten kunnen optreden in de Westerscheldetunnel. Rapportage van diverse voorheen geraadpleegde deskundigen wierpen hier onvoldoende licht op.
Doel van deze studie is uitspraken te doen over de optimalisering van de afstand tussen de dwarsverbindingen, welke dienen tot ontvluchting bij calamiteiten, in relatie tot andere veiligheidsvoorzieningen en over de vraag of deze voldoen aan een gegeven minimaal veiligheidsniveau. Voor deze studie is een begeleidingsgroep ingesteld. De taak van de begeleidingsgroep was het adviseren van Det Norske Veritas B.V. en een uitspraak doen over het eindrapport.

Het onderzoek is onderverdeeld in vier scenario’s. Tijdens deze studie bleek dat bij het scenario I en 3 (ongeval met alleen (gewonden/beknelden) de maatgevende factor de inzettijd van de hulpverlenende was. De inzet tijd staat voor: tijd benodigd voor het verkennen van het incident tot en met het stabiliseren van slachtoffers. Voor de scenario’s 2 en 4 (ongeval met brand) blijkens meer relevante factoren te bestaan. De maatgevende factor is de maximale verblijfstijd, in geval van één autobrand, in de tunnel. Deze factor wordt sterk heinvloed door de aanname van hoe lang mensen in een giftige rook gevulde tunnel kunnen verblijven om zichzelf in veiligheid te brengen.