Casus Rotterdam: Marconiplein

Het Rotterdamse Marconiplein is op dit moment niet zozeer een plein als wel een knooppunt met weinig ruimtelijke kwaliteit dat wordt gedomineerd door autoverkeer. Er komen hier liefst zeven wijken samen, en het is een kruispunt van drie historische dijken én een ondergrondse metrolijn. De ontwikkeling van het aangrenzende M4H-gebied is de directe aanleiding en kans om van Marconiplein een aantrekkelijke plek te maken.

Het Marconiplein is een belangrijk stedelijk knooppunt met een verbindende functie voor Rotterdam West. Het is een gebied dat sterk onderhevig is geweest aan de geschiedenis; ontworpen op het kruispunt van drie historische dijken, deels gebombardeerd bij het vergissingsbombardement in 1943, daarna gaandeweg ontwikkeld tot een belangrijk autoverkeersknooppunt. Begin jaren zeventig is er een metrostation toegevoegd, samen met de drie dominante Marconitorens die het gebied al van veraf markere.

Het is voor de gemeente Rotterdam belangrijk dat de opgave voor het Marconiplein gekoppeld wordt aan de thema’s mobiliteit, stedenbouw en landschap. Een van de leidende principes in de Rotterdamse mobiliteitsaanpak (RMA) is dat er ruim baan is voor voetgangers, fietsers en openbaar vervoer. Voor het Marconiplein betekent dit een grote ommezwaai. Het ontwerp voor dit ingewikkelde knooppunt grijpt in op het verkeerssysteem op meerdere schaalniveaus. De programmering en inpassing zijn van invloed op het slagen van M4H maar ook op de beleving van het Marconiplein zelf. Daarnaast ligt er een grote uitdaging om de verschillende landschappelijke lijnen te versterken en om te zetten van barrière naar verbinding en verblijf. De klimaatverandering zorgt voor urgentie om de primaire waterkering (Schiedamseweg naar het Dakpark) aanzienlijk te verhogen. Voor een betere waterberging is het belangrijk om verhard oppervlak om te zetten naar groen.